Shabake
Ichitaro. Zająłeś się sklepem?
Odcinek 5: Świat pełen cierpienia
Tak. Nie wiem, czy to za sprawą lekarstwa, ale dziś czuję się dobrze.
Naprawdę? Miło mi to słyszeć.
Miały poprawić ci humor podczas choroby, ale i tak możesz je wziąć.
Może zaparzę nam herbaty?
Nie trzeba.
Dziś mam urwanie głowy, więc wracam do sklepu.
Ty pewnie też jesteś zajęty pracą.
Masz rację. To do zobaczenia później, Eikichi.
Paniczu, coś stanęło ci w gardle?
Nie, po prostu smakują okropnie.
To Eikichi je zrobił? Tak?
Skąd wiedziałeś?
Poczęstuję nimi innych.
Paniczu, zaraz przyniosę ci inne słodycze.
Proszę pana.
Nie wiem, jak to panu wytłumaczyć.
Daj mi je. Słyszałem, że je tutaj macie.
Nie posiadamy takiego lekarstwa.
O co chodzi?
Macie tu to lekarstwo, prawda?
Specjalne lekarstwo. Przywracające życie.
Dajcie mi je.
Proszę pana, to prawda, że posiadamy bogatą ofertę leków.
Co oznacza, że rzadkie lekarstwa wiążą się z wysoką ceną.
Oczywiście, jestem tego świadomy.
To za mało? Ile jeszcze jestem winien?
Sprzedajcie mi je. Błagam was.
Ktoś w jego rodzinie jest chory?
W porządku. Zacznę od przeliczenia pańskich pieniędzy.
Nikichi.
Proszę, zaprowadź klienta na zaplecze.
Nie ma wątpliwości. Czuję ten zapach.
Dajcie mi już to lekarstwo. Pospieszcie się.
Proszę pana, nie chciałbym być wścibski, ale czy ktoś w pana rodzinie jest chory?
Chory? Nie.
To oczywiste, że nie. Moja rodzina ma się dobrze. Skąd to pytanie?
Skąd? Przyszedł pan do apteki.
Wielu z naszych klientów kupuje leki dla chorych bliskich.
Jeśli nikt z pańskiej rodziny nie jest chory, to dla własnego dobra...
proszę nie wydawać pieniędzy na leki.
Mumia to zdradziecki środek.
Ludzie uważają ją za panaceum, ale kosztuje fortunę i nie przynosi żadnych korzyści.
Gdyby ten lek naprawdę działał, moi rodzice zadbaliby, żebym i ja dostał trochę.
Lepiej pan zrobi, kupując zdrowe jedzenie.
Co to ma znaczyć? Nie chcecie sprzedać mi luksusowych towarów, bo jestem biedny?
Paniczu, sugeruję, aby mu je sprzedać, skoro tak bardzo nalega.
Nikichi?
Wygląda na człowieka, który długo potem żywiłby do nas urazę.
Wolałbym, żebyś nie robił sobie wroga z powodu małego kawałka mumii.
No dobrze.
Sprzedam je panu.
Nie ma wątpliwości.
To ten zapach. Nie ma wątpliwości!
Zapach? Nie przypominam sobie, żeby miało jakiś zapach.
Z pewnością jest człowiekiem. Potrafię dostrzec różnicę.
Ale z jakiegoś powodu sam fakt, że stoi tuż za mną, przyprawia mnie o gęsią skórkę.
Dam mu to lekarstwo i sobie stąd pójdzie.
Proszę pana, co pan wyprawia?
To na pewno to lekarstwo. Ono mnie uratuje.
Teraz... Już mogę...
Proszę pana, jest naprawdę drogie.
To nie to! To pomyłka!
Oszukaliście mnie!
Paniczu!
Wszystko w porządku?
Nikichi?!
Powalił Nikichiego jednym uderzeniem?
Kim on jest?
Po co to wszystko?
Nikichi, wszystko dobrze?
Wszyscy powiedzieli, że nie było w nim nic, co wyróżniałoby go spośród innych klientów.
Przynajmniej byli zgodni, że miał ponad 30 lat...
Coś ładnie pachnie.
Tak.
Oddawaj. Oddawaj.
To niemożliwe... Czyżby to był...
ten morderca, na którego natknąłem się niedaleko kapliczki?
Czyżby przyszedł tu, by mnie zabić?
Jeśli tak, to nie wróży nic dobrego.
Oszukaliście mnie.
Na nic mi się zda ten śmieć. Cholera jasna!
Yanari, przyjdźcie tu szybko.
Pieprzyć to wszystko.
Cholera! Cholera!
Yanari, Sasuke.
Zawołacie tu Sasuke.
Pospieszcie się!
Co robić?
Zgaś ją!
Do diabła!
Do diabła z tym wszystkim!
Sasuke, przyjdź tu jak najszybciej.
Na górze? Stara się otworzyć drzwi?
Ale wtedy zrobi się tu jasno i...
Nikichi, mamy problem.
Obudź się! Nikichi!
Czy to już mój koniec?
Paniczu, pospiesz się.
Nie mogę cię tu zostawić.
Puszczaj!
Paniczu.
Zapłacisz za to!
Chyba raczej ty!
Muszę zabrać stąd Nikichiego i uciec.
Paniczu!
To on zaatakował Nikichiego!
Co zrobiłeś paniczowi i Nikichiemu?
Dowiedziałem się, że wezwano pana Higiriego, żeby aresztował tego człowieka.
A jeśli o mnie chodzi, przeleżałem w łóżku kilka dni,
a co gorsza dostałem bardzo wysokiej gorączki.
Sprawca miał na imię Chogoro. Był ulicznym sprzedawcą warzyw.
Podobno znał zamordowanego stolarza, Tokubei.
Poprosił go o nauczenie jego syna swojego fachu.
Ale Tokubei odmówił, tłumacząc się, że nie potrzebuje już więcej pomocników.
Jeśli chodzi o powód, dla którego szukał u nas rzadkiego lekarstwa,
sam Chogoro wciąż milczy.
Jednak funkcjonariusze uważają, że szukał czegoś, co przywróciłoby Tokubei do życia.
Kiedy okazało się, że nie mieliśmy nic takiego, zaatakował nas nożem.
Powiedz mi, Sasuke, nie wydaje ci się to dziwne?
Podobno Chogoro przyszedł tu po lekarstwo, które może wskrzeszać zmarłych.
Żadna apteka nie oferuje czegoś takiego.
Ale on był przekonany, że Nagasakiya posiada właśnie to lekarstwo, którego potrzebował.
Mumia to jedyna rzecz w magazynie, która może uchodzić za cudowny środek.
Wiem o tym. Mimo to, wpadł w furię, bo nie znalazł tego, po co przyszedł.
Jednak wciąż zastanawia mnie, czego tak naprawdę szukał.
Kto wie?
A te pieniądze w jego sakiewce?
Pewnie je zdobył, sprzedając narzędzia Tokubeia.
Nie powinieneś nadwyrężać głosu.
Ichitaro.
Tak się o ciebie martwiłem, Ichitaro.
Mimo że dla ciebie to nic nowego.
Twoja twarz nabiera kolorów.
Tak. Już czuję się lepiej.
Przynieśliśmy coś dla ciebie.
Dziękujemy.
To anko. Dobrze wiem, że Ichitaro może jeść jedynie płynne pokarmy, kiedy źle się czuje.
Możesz go użyć do zrobienia zupy z czerwonej fasoli.
Nie martw się. Zrobił go mój tata.
Naprawdę?
Przestań, Eikichi.
W takim razie od razu pójdę ją przygotować.
Bądź co bądź, miałeś prawdziwego pecha.
Siedziałeś sobie spokojnie w domu, a odwiedził cię morderca.
Czy ktoś w mieście już mówił o sprawcy?
O tym ulicznym sprzedawcy? Wszyscy uważają go za głupca.
Czyli został mu już wydany wyrok?
Tak. W końcu kto zabija stolarza tylko dlatego, że nie chciał nauczyć jego syna.
Ale nadal zastanawia mnie, dlaczego tak bardzo zależało mu, żeby jego syn został stolarzem.
Tego nie rozumiem.
Faktycznie. Domyślam się, że żadna z tych rzeczy nie ma dla ciebie sensu, Ichitaro.
Stolarze bardzo dobrze zarabiają.
Ty tak na serio?
Nie masz zielonego pojęcia o świecie.
Posłuchaj uważnie.
Stolarz zarabia pięć srebrnych monme dziennie.
Połowę więcej, jeśli zaczyna pracę wcześnie rano. Dwa razy tyle, jeśli pracuje od świtu aż do zmierzchu.
Jeśli wezwą go do pomocy przy pożarze,
dostaje dziesięć srebrnych monme za zaledwie dwie godziny pracy.
Czy to dużo?
No tak. Mogłem się domyślić, że nie będziesz tego wiedział.
Słuchaj, wiesz, jak wyglądała praca Chogoro jako ulicznego sprzedawcy?
No cóż, zarabiał mniej niż 200 monów dziennie.
Dziesięć monme, które w tym samym czasie zarabia stolarz, to równowartość 700 monów.
Nawet jeśli obaj mieszkają w podobnego typu domach, wciąż to ogromna różnica.
Rozumiem.
Właśnie dlatego wielu rodziców chce, żeby ich synowie zostali stolarzami albo tynkarzami.
Nie jest to niemożliwe dla syna ulicznego sprzedawcy,
ale stolarz nie przyjmuje uczniów, gdy nie potrzebuje dodatkowych pomocników.
Trzeba po prostu mieć szczęście.
Szczęście?
Tak czy inaczej, możemy teraz spać spokojnie, skoro Chogoro został aresztowany.
Racja.
Mimo wszystko, czemu podjął ten trud, żeby wrócić na miejsce zbrodni i ściąć głowę swojej ofierze?
Tego nie mogę pojąć.
I dlaczego miałby chcieć podać Tokubeiowi lekarstwo, skoro został już dawno pochowany?
Czemu, kiedy zobaczył mumię, powiedział, że „to pomyłka”?
O co chodzi? Coś ciągle chodzi ci po głowie?
Nie.
Słuchaj, według tego, co usłyszałam od pana Higiriego,
śmierć Tokubeia naprawdę przeraziła sprawcę,
który przyszedł do Nagasakiyi, szukając lekarstwa, które mogłoby go wskrzesić.
Naprawdę właśnie je chciał kupić?
Lekarstwo mogące wskrzeszać zmarłych?
Naprawdę istnieje lek o takich właściwościach?
Gdybyśmy faktycznie sprzedawali coś takiego, byłbym pierwszy w kolejce do jego zażycia.
Wszyscy ciągle łapią się za głowę, że jesteś o krok od śmierci.
Niech ci będzie. Chyba naprawdę coś takiego nie istnieje.
Chciałbym, żeby było inaczej, ale chyba niektóre z naszych marzeń nigdy się nie spełnią.
Co? Dopiero teraz zdałeś sobie z tego sprawę?
Ten świat jest naprawdę bezlitosny.
Czemu mówisz to, jakbyś był jakimś ekspertem?
Bo odczułem to na własnej skórze.
Co takiego odczułeś?
Że nie na wszystko mamy wpływ.
W moim przypadku to talent do przygotowywania dobrych słodyczy.
Eikichi, nie mów tak. Praktyka czyni mistrza.
Oharu, ty też musisz spojrzeć prawdzie w oczy.
Bez względu na to, jak bardzo podoba ci się Ichitaro, nigdy nie zostaniesz panią Nagasakiy/.
Eikichi!
Oharu.
Eikichi.
To nie moja wina. Ktoś musiał w końcu jej to powiedzieć.
Jedne rzeczy są zwyczajnie niemożliwe, niezależnie od tego, jak bardzo byśmy tego chcieli.
Na przykład to, że nagle staniesz się zdrowy i silny.
Ale czy koniecznie musiałeś być dla niej taki surowy?
Ichitaro, ożeniłbyś się z Oharu?
Przecież jest dla ciebie jak młodsza siostra.
A sama Nagasakiya nigdy nie pozwoliłaby ci ożenić się z dziewczyną z takiego małego sklepiku jak nasz.
Twoja przyszła żona będzie pochodzić z dużego domu handlowego.
Będzie musiała zająć twoje miejsce, gdy będziesz zbyt słaby, żeby zająć się sklepem.
To nie podlega dyskusji.
Jesteś bystry. Zbyt bystry, jak na kogoś mającego przejąć sklep ze słodyczami.
Eikichi ma to coś, dzięki czemu mógłby zostać jednym z naszych zarządców.
To chyba bardziej by mu odpowiadało niż jego cukiernicze zmagania.
A jednak...
O co chodzi?
Zastanawiałem się, czy powinienem ci to dać.
Dobrze wiesz, że twoja uroda sprawiła, że Oharu straciła dla ciebie głowę.
Gdybyś był aktorem, pewnie zarobiłbyś z tysiąc ryo.
Eikichi?
Poza tym masz głowę na karku, nie to co ja.
Nawet doktor Genshin cię chwali.
Mówi, że znasz każdy lek, który macie w magazynie, mimo że ciągle jesteś przykuty do łóżka.
Mogę już dostać tę karteczkę?
Ale te twoje talenty mogą nigdy ci się nie przydać.
Pamiętasz, co ci kiedyś powiedziałem?
Do zadań właściciela domu handlowego nie należy zarządzanie sklepami.
Od tego są zarządcy.
Właściciel robi interesy z ludźmi z poza sklepu i decyduje, kogo zatrudnić.
Ma żyć jak najdłużej, doczekać się potomka i...
Eikichi, co ty sugerujesz?
Chodzi mi o to, żebyś z tym skończył.
Co zamierzasz z tym zrobić, skoro nie jesteś nawet w stanie wstać z łóżka?
Czasami bardzo czegoś pragniesz, ale to po prostu niemożliwe.
Doskonale o tym wiem!
Wszystko dobrze?
Wiesz co? Oharu niedawno otrzymała propozycję małżeństwa.
Od właściciela sklepu przy głównej ulicy.
Powiedział, że widział Oharu w drodze na lekcje gry na shamisenie.
Ma dopiero 15 lat, ale to dobra partia, więc krewny przekazał nam tę informację.
Ale Oharu odrzuciła tę propozycję.
Jest w tobie po uszy zakochana.
Ale tak czy tak, nasi rodzice byli temu przeciwni.
Czemu?
Nie stać nas na zatrudnienie zarządcy.
Jeśli się nie poprawię, Oharu będzie musiała poślubić kogoś, kto przejmie moje zadanie.
Więc teraz nie możemy sobie pozwolić na wydanie jej za mąż.
Czyli Oharu będzie musiała wyjść za mąż...
Mój wujek powiedział mojemu ojcu, że w przeciwnym razie nasz sklep zbankrutuje.
Powinien pilnować własnego nosa.
Skoro nie potrzebują Eikichiego, to dlaczego już wcześniej nie wysłali go w inne miejsce?
Co on może teraz z tym zrobić? Ma już 18 lat.
No cóż, to nie tak, że jestem dobry w czymś innym,
więc postaram się zrobić najlepsze słodycze, jakie tylko potrafię.
Ale już wiesz, jak to jest. Właśnie dlatego tak surowo potraktowałem Oharu.
Eikichi, nie wierz we wszystko, co mówią ci twoi krewni.
Wiem o tym.
No dobrze, pewnie zmęczyła cię moja długa wizyta, więc będę już się zbierał.
Wybacz za tę zwłokę.
Nie poczęstujesz się?
To nasze własne anko. Trochę już mi się przejadło.
Wybacz, że przygotowanie jej tyle nam zajęło.
Z chęcią poczęstuję się zupą z czerwonej fasoli.
Widzę, że masz dziś apetyt, co?
Chciałbyś do tego arare albo mochi?
Poproszę arare.
Proszę bardzo.
Słodka i pyszna.
Mam nadzieję, że niedługo Eikichi nauczy się robić coś równie dobrego.
Paniczu, jeśli chodzi o ostatni incydent, moje słowa nie są w stanie wyrazić wstydu, jaki teraz czuję.
Byłem z tobą, a mimo to zawiodłem.
W porządku. Było, minęło.
Obaj wyszliśmy z tego cali. To już sukces, prawda?
Paniczu.
Twoje lekarstwo.
To ta ogromna tabletka, która tak strasznie śmierdzi.
Wraz z nią zniknie smak tej pysznej zupy, którą właśnie zjadłem.
Chcemy, żebyś jak najszybciej wyzdrowiał.
Ja też, ale jednak...
Sam dobrze wiesz, że działa cuda, prawda?
Nie otwieraj opakowania. Okropnie cuchnie.
Wiem o tym, ale nalegam, żebyś ją zażył.
Jeśli ją zażyjesz, opowiem ci wspaniałą historię, której jeszcze nie słyszałeś.
O czym?
O czym? O złamanym sercu Nikichiego.
Ej, Sasuke!
Naprawdę doświadczył nieodwzajemnionej miłości?
Nigdy bym cię nie oszukał.
W takim razie muszę jakoś połknąć to lekarstwo.
Chyba nie mam wyboru.
Zażyłem je.
- Obiecaliście, więc opowiedzcie mi ją. - W porządku.
Prędzej umrę ze wstydu niż pozwolę Sasuke ją opowiedzieć.
Sam ci ją opowiem.
Wszystko zaczęło się tak...
Minęło już tysiąc lat od tamtych wydarzeń.
Tłumaczenie Korektra Funsub [A] Archiwizacja [A] Synchro
Aiko Faceless TokyoSubs Prefex Archival Project Prefex